02. `Wat zeggen ze thuis?`

DE NOTITIE
`Waar zijn mijn boeken voor biologie nu gebleven?'. Ik keek nóg eens in mijn tas. Ik had ze écht vergeten. Verdorie! De leraar was begonnen met het bespreken van de eerste paragraaf, maar ik kreeg het even niet mee. Als ik de beurt zou krijgen, wat dan? Zou hij het zien als ik gewoon een ander boek op mijn tafeltje zou leggen? Ik keek even naar Stefan, die naast me zat. Hij had ook al in de gaten dat ik een probleempje had. Niet dat hij even helpt of zo. En dat noemt...
`Kun je me daar een antwoord op geven?'. Huh? Wat? Ik keek récht in het gezicht van de leraar. Wat had hij gevraagd? Hulpeloos keek ik naar Stefan. 'Nou?'. Waar hééft hij het over? Wat nu? Bekennen dat ik het boek vergeten had, of gewoon bluffen? Ik besloot maar open kaart te spelen. 'Sorry, meneer, ik weet niet waar we zijn'. Ik bereidde me voor op de explosie. `Waarom weet je dat niet?', vroeg de leraar. `Uhm.. ik ben mijn boek vergeten, meneer!'. Ik hoorde enkele klasgenootjes stilletjes lachen. `Dat is niet zo mooi, ik zal je naam opschrijven in het klassenboek'. De leraar pakte het klassenboek van zijn bureau en begon er in te schrijven. `Oh, en voor de volgende les schrijf je paragraaf 1.7 over', voegde hij er aan toe. Balen.

SCHAATSRIJDERSWALTZ
Tijdens de gymles mochten we gaan schaatsen. De vijver in Gulpen was bevroren en schaatsen is ook een sport, toch? We liepen langs de watermolen richting vijver. Bah, het was toch wel érg koud. Een voordeel is het wel: als de meisjes het koud krijgen, vinden ze het altijd wel fijn als je ze warmknuffelt. Eenmaal bij de vijver aangekomen, bonden we de schaatsen onder en verkenden het ijs. Janine en Veronique gleden meteen uit. Lachen! Maar wel lekker om even wat baantjes te trekken op het ijs. Ik deed mijn ogen dicht en waande me in Friesland, ergens bij Bolsward. Maar ja, dit jaar zat 't er niet in, helaas. `Weet je wat ik mis?', riep Danny vanaf de kant. `Warme chocomel!'. Ja, dat zou wel erg lekker zijn geweest. Of wat erwtensoep? Veel te snel alweer moesten we van het ijs af. Maar wel érg leuk!

BOKS OUWE!
In de pauze zat ik met mijn vrienden op de trappen. Veronique begon weer over die aantekening van biologie in het klassenboek. Soms zegt ze echt de verkeerde dingen op de verkeerde momenten. Als de mentor dat zou lezen, zou dat vast weer commentaar opleveren op de ouderavond. Het rapport had ik vandaag ook gekregen trouwens. Ik was eigenlijk best tevreden, alleen voor geschiedenis een 5 en voor Nederlands een zesje. Danny stond er veel slechter voor, hij had een 4 voor Duits. Hem interesseerde het niet zo, geloof ik. Ik vroeg me af wat mijn ouders zouden vinden van die 5 voor geschiedenis. Stefan probeerde vanaf een afstandje een pakje sinasappelsap in de prullenbak te gooien. Opeens kwam Rutger aangelopen. Rutger woont bij mij in de straat. `Hey, ik weet wat veel leukers! Gooi je pakje eens op die meiden daar!'. Hij wees in de richting van een groepje meiden,die ik kende van het kerstgala. `Nee man, moet je niet doen', zei ik. `Ach jawel, is lachen!', Stefan liet het zich geen twee keer zeggen en gooide het pakje weg. Met een plof kwam het tussen de meiden terecht. `He báh!', gilde een van de meiden. 'Recht op mijn Blackberry!'. Ze keek boos rond. `Wie was dat?'.